آمدم برایت بنویسم

بهانه کم نبود

دلتنگی امانم نداد

دلتنگی از نبودنم

شرمندگی از همیشه بودنت

از آنکه همیشه و همه جا هستی

و نیستم

از آنکه رد نگاهت تا من

همه جا و تا همیشه جاریست

و از آنکه نگاهی برای دیدنت نیست

از آنکه چون کودکی سر به هوا

هوای بودنت به سرم نیست

و از آنکه در همه ی سر به هوایی ها

همراه همیشه ه ی روزهای نیستی ام  هستی

و از آنکه مبادا تنهای زمینی ات برنجد و بگرید

بازهم این تویی که هستی و همیشگی هستی

و باز هم این منم که شرمنده ی نبودنم

و چه شرمسارم

از آنکه سرت شلوغ است

ولی من برایت همیشه هستم،همان جا که باید باشم

و تو همچون همیشه هستی ،هر جا که من هستم

و تو همیشگی هستی

هرچند که من گاه به گاهم

هرچند که من سر به هوایم

همه ناز