آن روزها ، همه ی دوست داشتنی را آموخته بودی ام ،که نثارش کنم

به ساعت رفتنت ، از همه پس می گرفتم و در کیف مدرسه ات می گذاشتم

که از دوست داشتن ام ، چیزی برایت کم نگذاشته باشم

از آنکه مبادا روزی بازنگردی!!!

تا باز آمدنت همه ی سهم آنروزهای من از تو ،چشم براهی ام ،به گشودن دری  بود که به سوی تو باز میشد

و صدای آمدنت که درگوشم می پیچید

چه شتابان همه ی پله ها را تا تو به یکباره می پیمودم

که باز در آغوش تو باشم!!!

و چقدر صدای زنگ در،آنروزها شنیدنی بود

به شوق آمدنت ،چه سراسر شور بودم

که ثانیه ها را هم شماره می کردم !!!

تورا که در کنار داشتم

به ساعت رسیدنت ، دوباره همه ی دوست داشتنی را که سهم همه از دوست داشتن هایم بود

از کیف مدرسه ات برمی داشتم

و به شکرانه ی آن که خدا  هرروزدر راه رفتن و بازآمدنت

همراهت بودو مرا که همه ی  وسعت دوست داشتنم از 10انگشت دستان کوچکم فراتر نبود

چشم براه نمیگذاشت

همه ی آنچه را که از مهربانی در قلب کوچک خود داشتم ، به روی سهم قرض گرفته ام گذاشته             وپس می دادم

بهانه ی بیقراری همه ی آن روزهایم تو بودی

ونیاز من به همیشه بودنت و به همیشه داشتنت

هم بازی خلوت کودکانه ی همه ی آن روزهایم  خدایی بود،که به قلب وسعت می بخشید

که بی انتها دوست بدارم

حتی اگر برای بیان آن 10انگشت بیشتر نداشته باشم

دوست داشتنی که بهانه ی نثارکردنش، همه توبودی

چراکه همه را در قلب تو پس انداز کردم

و بهره اش را خدا داد!!!

                                                                                                                                        (به امید آنکه برایم همیشه باشی )

همه ناز  

وچه سایه ام

وقتی که تو خورشیدی

و از توسبزم و با تو زنده ام  که در آسمان زندگیم می تابی

و چه هستی ام در سایه ی تو تابان است

خورشیدک مهربان زندگی ام!!!

همه ناز