نداي واقعي اندوه: هميشه راست نياستيد ، گاهي خم شدن را نيز بياموزيد.

روزهاي خاكستري رنگي رو اين روزها تجربه مي كنم و شايد بشه گفت خم شدن رو مي آموزم .

صبوري كردن ،يه هنره و من چه بي هنرم اين روزها

اين روزها كه تو ديگر نيستي

و گذر ثانيه ها نيز سخت مي نمايند

هر ثانيه هزاران ساعت شده كه بودت را در نبودت چه بي رحمانه به رخ مي كشد

زمان نمي خواهد بگذرد و نمي گذرد

و اين چنين بودنت چه سخت است

  عقربه هاي ساعت ديواري خانه بر روي ساعت رفتنت چه غم آلود به خواب رفته اند

و خيال بيداري ندارند

پاي رفتنشان بودي و امروز كه تنهايشان گذاشته اي

آمدن روزهاي بي تو را تاب نمي آورند

از ما انتظاري نداشته باش زمان ما بي تو مي گذرد

و اينبار مائيم كه تاب ماندنمان نيست

ثانيه شمار ساعت دلمان اشك چشمانمان شده كه بي تو ثانيه هاي نبودنت را در دلهايمان شماره ميكند

و چه بي وقفه مي بارد تا رسيدن به تو را نزديك و نزديكتر كند

(براي آرامش يكديگر دعا كنيم )

روزهاي پر از عشق و شادماني و آرامش داشته باشيم.

خداوند پشت و پناهتان.

همه ناز

عظمت همواره در جستجويي چشمي است كه او را ببيند

و خوبي همواره در انتظار خردي است كه او را بشناسد

و زيبايي همواره تشنه ي دلي است كه به او عشق ورزد

و جبروت نيازمند اراده اي كه در برابرش به دلخواه رام گردد

و غرور در آرزوي عصيان مغروري كه بشكندش و سيرابش كند

و خدا عظيم بود

و خوب

و زيبا

و پر جبروت

ومغرور

اما كسي را نداشت.

(تورات)

 گل را تو به آن گويي كز عشق معطر شد

زان گل كه فقط گل بود در حادثه پرپر شد

(كوير )*دكتر شريعتي

هر كس به اندازه ي حرفهايي است كه براي نگفتن دارد .

حرف هاي بي تاب و طاقت فرسا كه هم چون زبانه هاي بيقرار آتشند و كلماتش،هريك ،انفجاري را به بند كشيده اند !

كلماتيكه پاره هاي بودن آدمي اند ......

اينان هماره در جستجوي مخاطب خويشند ،اگر يافتند ،يافته مي شوند ، و در صميم وجدان او آرام مي گيرند و اگر مخاطب خويش را نيافتند ،نيستند.

(كوير )*دكتر شريعتي

سعي كن در چشمانت ،نگاه معني تازه اي يابد .

حرفهاي اصيل ،حرفهايي نيستند كه براي شنيدن زده مي شوند ،

حرفهائي هستند كه براي زدن ، زده ميشوند.

نوشته هاي اصيل، نوشته هايي نيستند كه براي خواندن نوشته مي شوند ،

نوشته هايي هستند كه براي نوشتن نوشته مي شوند.

(كوير )*دكتر شريعتي

روز دوم  دریا

روز سوم صدا را

روز چهارم رنگ ها را

روز پنجم حیوانات را

روز ششم انسان را

و روز هفتم خداوند اندیشید دیگر چه چیزی را نیافریده  است ؟

پس تو را برای من آفرید .

(مدار صفر درجه)

آه اي قلب محزون من

ديدي كه چگونه سودا رنگ شعر گرفت

ديدي كه جغرافياي عشق را چگونه با نوازش نگاهي مي شود

 طي كرد و ناديده گرفت

ديدي كه رنج هاي كهنه را با ترنمي مي شود

 يكباره فراموش كرد

ديدي كه آزادي لحظه ي ناب سر سپردن است

ديدي كه عشق يك اتفاق نيست

يك قرار قبلي است

مثل يك تفاهم ازلي

از ازل بوده و

 تا ابد ادامه خواهد داشت.

(مدار صفر درجه )

تو را دوست می دارم

تو را به جای همه زنانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر گسترده بیکران

و برای خاطر عطر نان گرم

برای خاطر برفی که آب می شود،

برای خاطر نخستین گل ها

برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی رماندشان

تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه زنانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.

جز تو ، که مرا منعکس تواند کرد؟من خود،خویشتن را بس

اندک می بینم.

بی تو جز گستره بی کرانه نمی بینم

میان گذشته و امروز.

از جدار آینه خویش گذشتن نتوانستم

می بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم

راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش می برند.

تو را دوست می دارم

برای خاطر فرزانگیت که از آن من نیست

تو را برای خاطر سلامت

به رغم همه آن چیزها

که به جز وهمی نیست دوست می دارم

برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارم

تو می پنداری که ترديدي ،حال آنکه  جز دليلي نیستي

تو همان خورشيدي که بر سر م بالا می آيد

بدان هنگام که از خویشتن در يقينم.

(پل الوار)