بیا که جاده پر از عاشقانه های سهراب می شود

اگر تو بیایی؟؟؟!!!

بیا که عاشقانه با تو معنا می شود

اگر تو بیایی؟؟؟!!!

و سیب هم

بیا که دیگر سیب ها تاب ماندن روی شاخه ها را ندارند

بیا و سیب ها را از از شاخه ها بتکان

بیا و برایم سبدی پیچک و اطلسی بیاور

بیا و بوی سیب را بار دیگر برایم معنا کن

بیا .

بی قلندران آبی ، دوستان آفتابی

آنچنان هوایم ابریست  ، که بیان نمی توان کرد

                                                     (سهیل محمودی )                                                                                                             

پیاده آمده ام !

بی چارپا و چراغ ،

بی آب و آینه  ،

بی نان و نوازشی حتا ...

تنهاکوله ئی کهنه و کتابی کال

و دلی که سوختن پروانه را

نشان شقاوت شمع نمی داند !

کوله بارم ،

پر از گریه های فروغ است !

پر از دشتهای بی آهو !

پر از صدای سرایدار همسایه ،

که سرفه های سرخ سل

از گلوگاه هر ثانیه اش بالا می روند !

پر از نگاه کودکانی ،

که شمردن تمام ستارگان ناتمام آسمان هم

آنها را به خانه ی خواب نمی رساند !

می دانم !

کوله ام سنگین و دلم غمگین است !

اما تو دلواپسم نباش !

نیامدم که بمانم !

تنها به اندازه ی نمباره ئی کنارم باش !

تمام جاده های جهان را

به جستجوی نگاه تو آمده ام !

پیاده !

باور نمی کنی ؟

پس این تو و این پینه های پای پیاده ی من !

حالا بگو !

در این تراکم تنهائی

مهمان بی چراغ نمی خواهی ؟

(یغما گلرویی)

زندگی رو زندگی کن !گریه تنها کاره ابره !

تو می تونی آسمونو بپوشونی با ستاره !

 (یغما گلرویی)

عشق او مرا به یاد پاکی کودکی

به یاد گلدان سبز گل ناز صورتی نشسته برلبه ی طاقچه

به یاد پیچک های جا گلدانی نرده می انداخت

همان جایی که گه گاه خود نیز هم نشین گلدانهایش می شدم

آری گریه می کنم

چون او نیز مثل عشق های کودکیم رفت

رفت

وبار دیگر من تنها ماندم .

روی درخت بلند

پرندگان نشستند

رقص کنان سرودند

دوتا سه تا پریدند

هنوز آوازشان به گوش من مانده است

لرزش پروازشان

توی چمن مانده است

روی درخت بلند

هزارها برگ سبز

رقص کنان همچو نبض می زنند می زنند

گلچین گیلانی

چه روزهایی گذشت و چه خاطراتی پرپر شد

چقدر در کنار هم بودنمان شیرین بود

ما تازه بالغ می شدیم

چقدر ایستادن بر مرز بلوغ و کودکی شیرین است

چشیدن حس نیاز

مزه مزه کردن بزرگی

پیاده روی در تنهایی

ما همگی ایستاده بر پلی بودیم که مارا از کودکیمان به دنیای بزرگی عبور می داد .

پائیز

رنگارنگ برگ ها

نارنجی خرمالوها

برگ ریزان

چرخش چتر

نم نم باران

هق هق آسمان

هو هوی باد

هجوم قاصدک ها

من

تو

غروب دل انگیز پائیز

ویاد تنهائیمان

راستی بوی این روزها رو می شنوی ؟

حالا دیگه انگورای تاک سبز خونه ی مادر بزرگ

واسه ی چیده شدن از روی شاخه

واسه آویزون شدن از تیرای چوبیه سقف خونه ی کاهگلی

لحظه شماری می کنن

سر این که عسگری اول صف وایسه یا اینکه بی دونه سر هم داد می کشن .

سوت قطار

چمدانی به دست

کجای دنیا سهم من است؟

(سهراب)

بوی زندگی

تکان قایق ذهن تورا تکانی داد

غبار عادت پیوسته در مسیر تماشاست

همیشه با نفس تازه راه باید رفت

و فوت باید کرد

که پاک پاک شود صورت طلایی مرگ .

و دوباره پائیز و باز شوق بارش باران

نخ های باران ، رنگ رنگ است

آواز گنجشکان قشنگ است

(اسداله شعبانی)

بسرای تا که هستی که سرودن است بودن

                                                      (م. سرشک )

آیا تو از نگاهم صدایی می شنوی ؟؟؟

صدایت کردم بارها

 بارها و بارها

نه هر بار با کلام گاه بی کلام

با نگاهم بارها صدایت زدم

می دیدی ام ، ولی صدایم را نمی شنیدی

حنجره ی نگاهم خسته شد

گه گاه نفسی کشیدم

شاید برای آنکه بهتر صدایت زنم

ولی باز از نگاهم  صدایی نشنیدی

و در اول نگاهم ماندی

و نگاهت در نگاهم ماسید

من ولی حالا دیگر نگاهت نمی کنم تا بار دیگر صدایت زنم

چرا که گوش چشمان تو کر است

ولی از تو به یاد خواهم سپرد

که آموختی ام که هر چشمی گوش شنیدن ندارد

پس بگرد تا بیابی آن چشمی را که شنوا و هم صداست

همیشه با خود اندیشیده ام که تو چگونه مرا دوست داری!!!؟؟؟

هیچ اشارتی در نگاهت نمی بینم !!!

اما ، اما تو سراپا عشقی ...........

کاش آن نگاهت  را می دیدم ، شاید رد نگاهت چاره یی بود !!!

ولی نتوانستم

شاید نتوانستم ؟؟؟؟!!!!!

گاه با خود فکر می کنم بیشتر نخواسته ام تا نتوانسته باشم

ولی چرا؟؟؟

شاید ، شاید چون اطمینان داشتم که نگاهت مال من بوده و هست

و من در نگاه پاکت جز خودم را نخواهم دید

نگاه تو انعکاسی از وجود من است

و سلامت

آن سلامت

که گه گاه آنرا می شنوم

ولی کاش ، ای کاش همیشگی می شد.