خانه ام

چون دستهایم خالی

 اما باز

دلخوشی آنجاست  که حضور گرم و سرشار شما پیداست

گرچه مانند همیشه

سخت پریشانم

مهربانی را

ولی همواره با لبخندتان اندازه می گیرم

و برای من در این خانه همین زیباست .

                                                                 (سهیل محمودی)

دل آدما خیلی کوچیکه

شاید به کوچیکی یه پیله ی ابریشم

فاصله ای تا پروانه شدن نیست

ولی فاصله تا مرگ کوتاهتر است

تا پروانه شدن راه درازی نبود

معنی فاصله را نفهمیدیم

و باز بی آنکه بدانیم ، بی آنکه بفهمیم گذشتیم

کاش معنی فاصله را می دانستیم

و گه گاه بی بهانه لحظه ای می اندیشیدیم

شایدما نیز زودتر می رسیدیم

و پیله قبل از پروانه شدن مسیر کوتاهتر را نمی پیمود

و نمی مرد

کاش

بچه که بودم

از جریمه های نا نوشته که بگذریم !

سلمانی و ساعت و سیب  ،

سکه و سلام و سکوت

و سبزی صدای بهار

هفت سین سفره ی من بود !

بچه که بودم

دلم برای آن کلاغ پیر می سوخت

که آخر هیچ قصه ئی به خانه نمی رسید !

بچه که بودم

تنها ترس ساده ام این بود

که سه شنبه شب آخر سال باران بیاید !

بچه که بودم

آسمان آرزو

و کوچه ی کوتاه مان

پر از عبور چتر و چلچراغ و چلچله بود .

                                                        (یغما گلرویی)

آسمون منتظر بچگی هامونه !!!!

کاش آسمان در چشم براهی نمی سوخت

کاش همگی به یاد کودکی بادبادکی هوا می کردیم .