یکسال گذشت

 درگذراین یک سال چگونه پاییزوزمستان وبهاروتابستان ازراه رسیدوبه سر آمد

راستی که نمیدانم

هرچندکه تاامروزبه روشنی دریافته ام که تنهایی چه واژه ایست

وتاریکی چه رنگی.

 روحت شاد

وجایت دربهشت باد!

همه ناز

همه ی این روزهاراپیاده آمدم

پای برهنه

دمپایی های کودکیم راکجاجاگذاشته ام ،نمی دانم

شایددرمرورآخرین خاطره ام باتو

وشایدهم ،همان روز که دوان دوان تاباورغم آلودمرگت ،

همه ی روزهای رفته ی زندگیم رابه جستجویت شتابان دویدم وگریستم

تاشایدبهانه ای برای بازگرداندنت بیابم

که شایددوباره  آغوش گرمت

بهانه ی  کودکی را بگیردکه چشمان گریانش  سراغ از تومی گیرد

ازرفتنت  وبازنیامدنت گریزی نبود وحتی بهانه ای برای بازگشتت

همه ی آن روزهای شتابزده را،بی تو

ودرکنارتو گذراندم

کسی چه میداند که آن کودک سربه هوای بازیگوش  دیروز

همه این روزهایش راهم در چشم براهی ات سوخته

وهمه ی این روزهای رفته غرق درروزهای بی بازگشت کودکی که همه جایش توبودی

 به شوق دوباره دیدنت

بی تاب بی تاب

همه چیزراپشت سرجاگذاشته

دمپایی های بزرگی اش راازپاکنده

وشتابان

باپاهای برهنه

 تاخودتو

شادمانه  دویده.

همه ناز

نکند مرا پای پیاده

دردنیای غم آلودبزرگی جاگذاشته وتنهای تنهای به روزهای شیرین کودکی ها کوچ کرده ای؟

نکندمرافراموش کرده باشی؟

نکندبرایم دلتنگ نشده باشی؟

نکندتاهمیشه رفته باشی؟

نکند گم شدن دمپایهای کودکیم

معنی انتظارهمیشگی چشمان من برای دیدن دوباره ات باشد؟

همه ناز

درگذرروزها تنهاییمان

نامت درخلوت اشک آلودم ،چگونه محوشد،نمی دانم!

چه کودکانه چشم به روزهای باتوبودن دوخته بودم

ودرخیال سبزم خانه ای پرامیدبرایمان ساخته بودم

چه باران تندی می بارید

آن روزکه خانه ام درهم شکست

ومن چه تنهای تنها،همه ی آن روزها

وروزهای تنهای دیگرش را

ناباورانه ، ولی باورمی کردم

وبازبدنبال بهانه ای می گشتم

تاخانه ی درهم شکسته ام رامرمتی دوباره کنم

وچه کودکانه باورت داشتم آن روزها

آن روزهاکه کودکی بیش نبودم

تاتوان درک کلامی نامانوس چون غرورراداشته باشم!!!

همه ناز

آن روزها ، همه ی دوست داشتنی را آموخته بودی ام ،که نثارش کنم

به ساعت رفتنت ، از همه پس می گرفتم و در کیف مدرسه ات می گذاشتم

که از دوست داشتن ام ، چیزی برایت کم نگذاشته باشم

از آنکه مبادا روزی بازنگردی!!!

تا باز آمدنت همه ی سهم آنروزهای من از تو ،چشم براهی ام ،به گشودن دری  بود که به سوی تو باز میشد

و صدای آمدنت که درگوشم می پیچید

چه شتابان همه ی پله ها را تا تو به یکباره می پیمودم

که باز در آغوش تو باشم!!!

و چقدر صدای زنگ در،آنروزها شنیدنی بود

به شوق آمدنت ،چه سراسر شور بودم

که ثانیه ها را هم شماره می کردم !!!

تورا که در کنار داشتم

به ساعت رسیدنت ، دوباره همه ی دوست داشتنی را که سهم همه از دوست داشتن هایم بود

از کیف مدرسه ات برمی داشتم

و به شکرانه ی آن که خدا  هرروزدر راه رفتن و بازآمدنت

همراهت بودو مرا که همه ی  وسعت دوست داشتنم از 10انگشت دستان کوچکم فراتر نبود

چشم براه نمیگذاشت

همه ی آنچه را که از مهربانی در قلب کوچک خود داشتم ، به روی سهم قرض گرفته ام گذاشته             وپس می دادم

بهانه ی بیقراری همه ی آن روزهایم تو بودی

ونیاز من به همیشه بودنت و به همیشه داشتنت

هم بازی خلوت کودکانه ی همه ی آن روزهایم  خدایی بود،که به قلب وسعت می بخشید

که بی انتها دوست بدارم

حتی اگر برای بیان آن 10انگشت بیشتر نداشته باشم

دوست داشتنی که بهانه ی نثارکردنش، همه توبودی

چراکه همه را در قلب تو پس انداز کردم

و بهره اش را خدا داد!!!

                                                                                                                                        (به امید آنکه برایم همیشه باشی )

همه ناز  

وچه سایه ام

وقتی که تو خورشیدی

و از توسبزم و با تو زنده ام  که در آسمان زندگیم می تابی

و چه هستی ام در سایه ی تو تابان است

خورشیدک مهربان زندگی ام!!!

همه ناز

آمدم برایت بنویسم

بهانه کم نبود

دلتنگی امانم نداد

دلتنگی از نبودنم

شرمندگی از همیشه بودنت

از آنکه همیشه و همه جا هستی

و نیستم

از آنکه رد نگاهت تا من

همه جا و تا همیشه جاریست

و از آنکه نگاهی برای دیدنت نیست

از آنکه چون کودکی سر به هوا

هوای بودنت به سرم نیست

و از آنکه در همه ی سر به هوایی ها

همراه همیشه ه ی روزهای نیستی ام  هستی

و از آنکه مبادا تنهای زمینی ات برنجد و بگرید

بازهم این تویی که هستی و همیشگی هستی

و باز هم این منم که شرمنده ی نبودنم

و چه شرمسارم

از آنکه سرت شلوغ است

ولی من برایت همیشه هستم،همان جا که باید باشم

و تو همچون همیشه هستی ،هر جا که من هستم

و تو همیشگی هستی

هرچند که من گاه به گاهم

هرچند که من سر به هوایم

همه ناز

قلب حزینت تند باد آن روزها را چگونه تاب آورد

وقتی که لبت هرگز به گلایه ای گشوده نشد

و من نه فقط آن روزها ، که همه ی این روزها

و تا همیشه شرمسار نگاه بی پاسخ تؤام

و قلب کوچکت که دوست داشتن را عاشقانه می فهمید

و کلام قاصرت که حرفهای عاشقانه ی دلت را روان بود

و  لبانت که خشکی آن روزش را تا همیشه پاسخی نخواهم یافت

و امروز منم و قلبی پر از غصه ،برای دل کوچکی که روزی غصه دارش کردم

و این روزها به حکمت نبض عاشقانه ی قلبت برای خودم می اندیشم

که برایم سوالی بی پاسخ است!!!!!!!!

همه ناز

سهم تو از مای قصه کجا بود؟

و شاید سهم من های تو از قصه ی ما؟؟!!!

سهم من از قصه ی ما همه تو بود

آنچه که تو دوست تر می داشتی

هر آنچه که تو را خوشتر می آمد

و آن روزها ، من بودم و بی هیچ سهمی از من های تو

و آن روزها تو بودی و سهم ات از همه ی من های من

و من آن روزها ما بودم ، بدون تو

و کوله باری از تنهایی

و تو آن روزها من بودی ، بدون من

و کوله باری از خودخواهی

و آن روزها من ،من و تو بودیم و تنهایی
و این روزها رسیده روزهایی که تو بی ما چقدر تنهایی!!!

همه ناز

تو بگو

بی تو

با تو چه کنم؟

چشمان منتظرم را دگر پاسخی نیست

و دستهای پر از خالیم را

و چینی ترک خورده ی دلم را

فصل های زندگیم همه پائیز بود

خزان

و برگ ریزان

و خزان این بار زندگیم بی تو ،تا بهاری دگرتا همیشه ورق نخواهد خورد!!

ای بهار خزان دیده ام

همه ناز